“Ik zat midden in mijn opleiding Social Work, had net een nieuwe relatie en dacht: hoe ga ik dit combineren? In eerste instantie zei ik: dit ga ik niet doen. Maar mijn vriend zei: “Als we dit doen, doen we het goed.” En dat bleek het begin “
Vier jaar geleden werd Samantha onverwacht netwerkpleegouder van haar neefje. “Mijn zusje werd op jonge leeftijd moeder, vlak na het overlijden van onze moeder. Ze kwam terecht in een moeder-kindhuis, maar de zorgen stapelden zich op. Uiteindelijk bleek dat de opvoeding van haar dochter niet haalbaar was, mede door vermoedens van een licht verstandelijke beperking. Haar eerste kindje werd in een pleeggezin geplaatst. Enkele jaren later raakte ze opnieuw zwanger. Aanvankelijk leek het goed te gaan, maar toen haar zoontje begon te lopen en steeds meer ging ontdekken, werd de situatie moeilijker. Er kwamen gevaarlijke momenten, waaronder met een mes, en de jeugdbescherming gaf aan dat 24/7 begeleiding nodig was”, vertelt Samantha.
Pleegzorg binnen je eigen netwerk
“We vingen het als familie nog een tijdje op. Mijn vader, mijn zus, ik, ieder pakte een weekend. Maar uiteindelijk was het niet houdbaar. Toen kwam de vraag: Wie kan de zorg op zich nemen? Ik twijfelde. Maar na een nacht nadenken, besloten we het toch te doen. We draaiden het om: ik werd de hoofdopvoeder en de rest van de familie ondersteunt mij. En dat werkt.
Inmiddels woont mijn neefje al vier jaar bij mij en is hij helemaal onderdeel van ons gezin. Hij heeft een goede band met mijn vriend, mijn dochter en de rest van de familie. Mijn vader woont vier huizen verderop, als mijn neefje buiten speelt loopt hij daar gerust even binnen voor een ijsje. Die nabijheid, die verbondenheid, dat is de kracht van netwerkpleegzorg. Hij voelt zich veilig en thuis”, zegt Samantha.
De relatie met mijn zusje
“Mijn zusje ziet haar zoon nog steeds. Hij logeert doordeweeks bij haar, van woensdagmiddag tot zaterdag. Er wordt steeds gekeken naar wat zij aankan. Dat blijft spannend, want het brengt loyaliteitsgevoelens met zich mee. Ik ben niet alleen zijn tante meer, maar ook de persoon die grenzen stelt, keuzes maakt, structuur biedt. En dat schuurt soms met de band met mijn zusje. Ik zie haar liefde voor haar kind, maar ook haar onmacht. En ik moet mijn rol daarin helder houden. Ik ben geen hulpverlener voor haar, hoe graag ik dat soms ook wil zijn.
Wat ik het moeilijkst vond, is leren loslaten dat ik haar moet redden. Dat ik dingen moet laten liggen die bij haar horen, ook als het bezoek niet doorgaat omdat ze geen geld heeft omdat ze haar nagels liet doen. Dat zijn pittige lessen. Maar ook noodzakelijke, voor hem en voor mij.
In dit hele traject heb ik geleerd hoe belangrijk het is om een netwerk om je heen te hebben. Mijn zusje helpt met het brengen en halen naar school als ik vroeg moet werken. Mijn vader vangt soms op. En mijn vriend? Die pakt zijn rol met liefde en duidelijkheid. Wat hij zelf vroeger miste, wil hij nu aan mijn neefje geven. Dat doet hij met hart en ziel.
Inmiddels werk ik zelf in de pleegzorg. Ik weet hoe het is om aan de andere kant van het bureau te zitten. Dat maakt mij niet alleen een netwerkpleegouder, maar ook een pleegzorgprofessional met ervaringskennis”, aldus Samantha.
Wat ik andere netwerkpleegouders wil meegeven?
“Zorg dat je stevig in je schoenen staat. Je rol verandert. Je bent niet meer alleen tante of oom, oma of opa, je wordt opvoeder en dat heeft impact op je hele familieband. Zorg dat je goede begeleiding krijgt, leer je grenzen kennen en wees niet bang om hulp te vragen. En bovenal: probeer het kind te blijven zien. Zijn veiligheid, zijn stabiliteit, zijn geluk daar doe je het voor.
Mijn neefje is een vrolijk, leergierig jongetje geworden. En ook al is zijn start niet gemakkelijk geweest, hij groeit op in een omgeving waar hij zichzelf mag zijn, met mensen om hem heen die van hem houden. Dat is, denk ik, het mooiste wat we hem konden geven”, vertelt Samantha.
Wil jij meer weten over netwerkpleegzorg of wil je zelf pleegouder worden? Lees hier meer over de verschillende soorten.
