Kiana volgt momenteel de opleiding Helpende Plus in de ouderenzorg. Daarna wil ze graag doorstromen naar niveau 3, Verzorgende IG. Naast haar studie werkt ze al in de ouderenzorg. Zorgen voor anderen past goed bij haar. Zoals ze zelf zegt: “Het geeft me voldoening om iets voor iemand te kunnen betekenen en er voor iemand te zijn.”
Een 2e thuis
In haar vrije tijd wandelt ze graag. “Even mijn hoofd leegmaken en genieten van de rust,” vertelt ze. Ook houdt ze van knutselen en vindt ze het fijn om alles netjes en mooi te houden. Dit zegt veel over wie ze is: “Zorgzaam, rustig en iemand die graag structuur en warmte om zich heen creëert.”
Kiana woont in een pleeggezin waar ze inmiddels echt haar thuis heeft gevonden. Sinds haar negende komt ze al in dit gezin. In het begin woonde ze er nog niet vast. Ze verbleef toen in een woongroep. In de weekenden mocht ze soms naar huis, maar dat ging niet altijd goed. Daarom ging ze in vakanties naar dit pleeggezin. Toen ze ongeveer vijftien jaar was, kwam ze daar definitief wonen. Inmiddels woont ze er bijna zes jaar en voelt het voor haar echt als thuis.
Kiana heeft vijf broertjes die bij haar moeder wonen in België. Haar ouders konden niet goed voor haar zorgen. “Er was veel ruzie en geweld en financieel ging het ook niet goed,” vertelt ze. Beide ouders hebben een licht verstandelijk beperking, wat het opvoeden extra moeilijk maakte. “Het zijn geen slechte mensen, maar het ouderschap was voor hen te zwaar.”
Wennen en vertrouwen
In het begin vond ze het spannend. “Je weet niet waar je terechtkomt.” Toch heeft ze veel geluk gehad. “Ik ben ontzettend dankbaar dat zij mij hebben opgevangen. Ze hebben mij niet alleen een huis gegeven, maar ook liefde, aandacht en veiligheid.” Haar pleegouders motiveren haar met school en helpen haar door te zetten. Ze doen dingen met het hele gezin, maar ook één op één. “Iedereen krijgt aandacht. Ze geven mij precies wat ik nodig heb en staan altijd achter mij.”
Het was ook even wennen. Kiana heeft een Belgische achtergrond en sommige woorden zijn anders dan in het Nederlands. Kleine dingen konden daardoor verwarrend zijn. Zo vertelt ze lachend: “In België noemen we een pyjama een ‘piesje’. Als ik zei dat ik mijn piesje ging pakken, keken ze me vragend aan en zeiden: ‘Wat bedoel je nou?’ En dan pakte ik mijn pyjama erbij en zeiden ze: ‘Ooh, een pyjama!’” Voor haar was dat heel normaal, maar voor haar pleeggezin klonk het anders. Andersom begreep zij sommige Nederlandse woorden ook niet meteen. “Als kind van negen voelde ik me daardoor soms niet helemaal begrepen. Nu kan ik erom lachen, maar toen voelde het soms alsof ik een andere taal sprak.”
Veiligheid en grenzen
Wat voor Kiana misschien wel het belangrijkste is, is het gevoel van veiligheid dat ze heeft gekregen. Haar pleegmoeder stimuleert haar ook om contact te houden met haar biologische ouders. Dat vindt ze soms moeilijk, vooral met haar vader. “Er is een tijd geweest dat we geen contact hadden en dat gaf mij veel angst.” Nu heeft ze af en toe contact, maar bewust niet veel. “Om mezelf te beschermen.” Haar pleegouders steunen haar daarin en zorgen ervoor dat ze zich veilig voelt. “Ze staan altijd achter mij en helpen mij om te doen wat voor mij goed is.”
Dankbaar
Ondanks alles kijkt Kiana met dankbaarheid terug. “Ik ben dankbaar dat ik naar Nederland ben gehaald, dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen en dankbaar voor de tijd samen toen en nu nog steeds.”
Haar biologische broers ziet ze niet vaak, omdat ze bij haar moeder wonen. Daardoor is de band wat minder intens. Toch zegt ze: “Ik hou van ze en denk aan ze.”
Als mensen haar vragen wat ze van pleegzorg vindt, antwoordt ze duidelijk: “Het is iets heel moois. Natuurlijk is het spannend en soms moeilijk, maar het kan je zoveel brengen. Voor mij heeft het echt het verschil gemaakt. Ik ben trots op waar ik nu sta. En boven alles ben ik dankbaar voor mijn pleeggezin.”
